EnglishEnglish
 
Up-close - koncert inauguracyjny

Up-close - koncert inauguracyjny
Musica Electronica Nova

sob., 19 października 2013, 20:00

Impart
Sala Teatralna
ul. Mazowiecka 17
50-412, Wrocław
sprzedaż zakończona
Opis

Koncert inauguracyjny


ARTYŚCI

Kaori Yamagami  – wiolonczela
Jadwiga Kotnowska – flet
Krzysztof Knittel – elektronika
Sławomir Kupczak – elektronika
Orkiestra Kameralna Miasta Tychy Aukso
Marek Moś – dyrygent

PROGRAM

Michel van der Aa (1970) Up-close na wiolonczelę, orkiestrę smyczkową i film (2010) *
Krzysztof Knittel (1947) Partita II (Inuit) na flet, orkiestrę smyczkową i media elektroniczne (2013) **
Sławomir Kupczak (1979) Krawędzie na orkiestrę smyczkową, perkusję i elektronikę (2013) **

**Zamówienia Partity II oraz Krawędzi dofinansowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego w ramach programu „Kolekcje” – priorytet „Zamówienia kompozytorskie”, realizowanego przez Instytut Muzyku i Tańca. 

 

O najnowszej muzyce holenderskiej nie sposób dziś mówić do rzeczy, pomijając twórczość Michela van der Aa.

Czterdziestotrzyletni kompozytor należy do najwybitniejszych w swoim kraju, nie jest jednak okazowym przykładem współczesnego kompozytora z Niderlandów. Dzieje się tak przede wszystkim z powodu jego niezbyt silnych związków z tzw. szkołą haską, której styl pełni dziś w Holandii niemalże rolę narodowego. Muzyka tej szkoły, skupionej wokół Louisa Andriessena, eksponuje diatoniczne harmonie, motoryczny, nieregularny rytm, ostrą artykulację, barwę instrumentów dętych, klawiszowych i perkusji – brzmi sucho i kostycznie, niby współczesny Strawiński. „Konwencja haska” zaowocowała – jak niemal każda, z neoklasycyzmem na czele – dziełami wielkiego formatu i długą serią ich epigońskich powtórek; zapewniła Holandii silną pozycję w życiu muzycznym, jednocześnie pogrążając kraj w kompozytorskiej depresji.

Żadna z wymienionych cech stylu haskiego nie dominuje w muzyce Michela van der Aa – ani diatonicznej, ani motorycznej, ani kostycznej i suchej, po prostu: nie-andriessenowskiej. Z braku lepszego określenia i dla koniecznej zwięzłości można by określić jej osobliwe brzmienie mianem „dysonansowej eufonii”. Równie oryginalne wydają się eksperymenty kompozytora, polegające na łączeniu warstwy muzycznej z wizualną. Żadna z nich nie jest samowystarczalna, a ścisły ich związek to jakaś nieznana forma Gesamtkunstwerk, chciałoby się powiedzieć: „kontrapunkt w stylu ścisłym” obrazu i dźwięku. Przykładem takiej zależności (i wspomnianej „eufonii dysonansów”) jest Up-close na wiolonczelę solo, orkiestrę smyczkową i film.

Utwór Krawędzie na orkiestrę smyczkową, perkusję i elektronikę powstał na zamówienie 5. Festiwalu Musica Electronica Nova dzięki stypendium Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego w ramach programu „Kolekcje – Zamówienia kompozytorskie”. Kompozycja dedykowana jest Elżbiecie Sikorze.

Krawędzie jest utworem w którym kontynuuję refleksje na „tematy” dla mnie istotne, zapoczątkowane w kompozycjach wcześniejszych, które uważam za najważniejsze w całym moim dorobku, tj.: Akwaforta na głos żeński, flet prosty, okarynę i komputer (2002), Anafora IV na komputer (2003), Res facta na flet, fortepian, syntezatory analogowe i komputer (2004/2012) Anafora VI na kwartet smyczkowy i komputer (2005), Novella na komputer (2007-2009), Penultima na wiolonczelę i orkiestrę (2008), Dossier A.Z. na trzy saksofony i orkiestrę (2009), I Symfonia Capax Dei na chór i orkiestrę (2008-2010), Raport na komputer (tekst: Paweł Krzaczkowski, 2011), Kolibry na orkiestrę (2012), Kapelusz na komputer ( tekst: Olivier Sacks, 2012)

Sławomir Kupczak

Planowany cykl sześciu kompozycji na instrumenty solowe i różne składy orkiestrowe rozpoczął się od Partity I (Koori) na saksofony altowy i sopranowy, orkiestrę symfoniczną oraz media elektroniczne, napisanej dla saksofonisty Pawła Gusnara i Narodowej Orkiestry Symfonicznej Polskiego Radia pod batutą Jose Maria Florencio. Premiera miała miejsce na 5. Festiwalu Prawykonań – Polska Muzyka Najnowsza w Katowicach 27 kwietnia 2013. Koori to jedno z plemion australijskich Aborygenów, którym została poświęcona ta kompozycja. Kolejna Partita II (Inuit), skomponowana na zamówienie prof. Elżbiety Sikory, dyrektora artystycznego festiwalu Musica Electronica Nova dla flecistki Jadwigi Kotnowskiej oraz orkiestry Aukso pod dyrekcją Marka Mosia, jest związana z grupą arktycznych ludów Inuit zamieszkujących północno-zachodnią Kanadę, Zatokę Hudson i Grenlandię. Nagrania ich śpiewu pojawiają się w końcowej części utworu. Innym dźwiękiem związanym z tym regionem świata będzie odgłos „cielenia się” gór lodowych. Towarzysząca instrumentom akustycznym partia elektroniczna zostanie wykonana między innymi na interaktywnych instrumentach zbudowanych przez Piotra Sycha. Czas trwania utworu wynosi około 20 minut.

Krzysztof Knittel

Bilety:
60zł - bilet VIP
40zł - bilet normalny 

Źródło: organizator wydarzenia

Bilety
Sprzedaż zakończona.