EnglishEnglish
 
Kwiaty przydrożne

Kwiaty przydrożne

sob., 21 czerwca 2014, 19:00

sprzedaż zakończona
Opis

Kwiaty przydrożne

Premiera spektaklu Maite Tarazony

Pomysł, tekst i wykonanie: Maite Tarazona
Reżyseria: Przemysław Błaszczak
Dramaturgia: Maite Tarazona, Przemysław Błaszczak
Współpraca choreograficzna: Cécile Da Costa
Współpraca wokalna: Ditte Berkeley
Kostiumy: Maite Tarazona
Światła: Przemysław Błaszczak
Scenografia: Maite Tarazona, Przemysław Błaszczak
Konsultant artystyczny i współtwórca scenografii: Bartosz Radziszewski
Współpraca artystyczna (praca z ciałem): Miriam Ptak
Budowa scenografii: Andrzej Walada, Piotr Jacyk, Krzysztof Nawój
Zdjęcia: Magdalena Mądra, Maite Tarazona, Przemysław Błaszczak

Czas trwania: 60’

Specjalne podziękowania dla Dariusza Kosińskiego, Jarosława Freta i pracowników Instytutu Grotowskiego.

W spektaklu wykorzystano teksty Ofelii z HamletaMaszyny Heinera Müllera w tłumaczeniu Jacka S. Burasa i fragmenty wierszy Chantal Maillard i Leóna Felipe’a.

 

Projekt „Kwiaty przydrożne” narodził się w Hiszpanii, biorąc początek od kwiatu maku i spojrzenia staruszka na cmentarzu, gdy zniżył głos, opowiadając o „tym, co się wydarzyło”. Zrodził się z potrzeby znalezienia odpowiedzi na pytania: co się wydarzyło podczas wojny domowej w Hiszpanii, w jej wyniku i podczas represji? Co spotkało normalnych ludzi, ofiary wojny? Co stało się z tymi, którzy przegrali wojnę i wszystko utracili? Z potrzeby znalezienia odpowiedzi na pytania: dlaczego o tym nie mówimy? Dlaczego żyjemy tak, jakby nic się nie wydarzyło? Wreszcie z potrzeby głośnego mówienia o wojnie, kobietach, dzieciach, niewinnych świadkach rozpadu świata na kawałki, o ich zdumionych oczach.

Tematem projektu są kobiety; kobiety, które straciwszy wszystko, kontynuowały walkę, by przetrwać; kobiety pogrążone w tak wielkim smutku, że pragnęły umrzeć, ale pozostawały przy życiu, by troszczyć się o najbliższych. Kobiety, które przegrały wojnę i utraciły utopię, ale kontynuowały walkę, by przeżyć w nowym, powojennym świecie, w którym nie miały przestrzeni do życia, w którym przestały być pełnoprawnymi obywatelami, stając się jedynie obiektami w codziennym życiu mężczyzn; w świecie, w którym nie mogły opłakiwać zmarłych ani wyrażać swoich przekonań, w którym panowały ucisk i milczenie. Milczenie kształtujące ich ciała i dusze.

Spektakl jest osobistą podróżą przez mechanizmy działania pamięci, świadectwa. Podróżą przez czas, którego nie przeżyłam ani nie doświadczyłam; czas, który nie jest mój, ale jest głęboko zakodowany w mojej krwi. Czas mieszczący tysiąc kobiet i tylko jedną kobietę. 

Ta podróż zawiodła mnie z Hiszpanii do Polski w poszukiwaniu języka, w którym mogłabym wyrazić za pomocą ciała i głosu to, czego nie mogłam wyrazić słowami. W Polsce odnalazłam nie tylko język ciała, ale żywe ciało Europy. Stałam się świadkiem Polski jako ucieleśnienia Europy, w której w 1936 roku Hiszpania była iskrą wolności przed eksplozją ciemności, rozdzielającej nasz kontynent na kawałki i której echo wciąż rozbrzmiewa w naszych ciałach.

 

Wojna, hiszpańska wojna domowa, wszystkie wojny. Wojna, która się wydarzyła, wojna, która wydarzyła się nam, wojna, która wydarzyła się nam niezależnie od tego, gdzie byliśmy.

 

Setki tysięcy dusz wciąż pogrzebane przy drogach, murach cmentarzy, rzekach, studniach, masowych grobach, kopalniach. Spojrzenie Ofelii w Europie, która krwawi. Krzyk kobiety, tysięcy kobiet, które pragną przemówić po dekadach milczenia. / Maite Tarazona

Maite Tarazona urodziła się w La Rioja w Hiszpanii. Studiowała inżynierię i aktorstwo w Bilbao w Kraju Basków. Obecnie mieszka we Wrocławiu. Jako stypendystka Baskijskiego Wydziału Kultury Regionalnego Rządu Prowincji Bizkaia (Diputación Foral de Bizkaia) realizuje w Instytucie Grotowskiego projekt badawczy poświęcony milczeniu oraz represjom podczas wojny domowej w Hiszpanii. Jest performerką i badaczką poszukującą języka, za pomocą którego można wyrazić to, o czym nie można mówić; zajmuje się „pisaniem” ciałem i głosem tego, czego nie można wyrazić słowem. Interesuje się związkami między kulturą a nauką, pamięcią a zapominaniem, głosem a ciszą.

Przemysław Błaszczak jest aktorem, od 1995 roku związanym z Instytutem Grotowskiego. W latach 1996–1999 pracował w Teatrze Pieśń Kozła pod kierownictwem Grzegorza Brala (udział w spektaklu Pieśń kozła – dytyramb). W latach 2002–2003 przygotował własny monodram Ecce Homo. Od roku 2004 aktor Teatru ZAR. Uczestniczył w projekcie „Ewangelie dzieciństwa”. Występuje w trzech częściach tryptyku: Ewangeliach dzieciństwa, Cesarskim cięciu. Próbach o samobójstwie, Anhellim. Wołaniu, oraz w nowym spektaklu Teatru ZAR, Armine, Sister. Gra też w Mauzerze Heinera Müllera w reżyserii Theodorosa Terzopoulosa. Od 2005 roku uprawia japońską sztukę walki aikido pod okiem sensei Piotra Masztalerza (5 dan), w 2011 roku pobierał nauki u Juby Noura Shihana (6 dan) w Baja California (Meksyk). Obecnie bierze udział w zajęciach przygotowujących do bycia nauczycielem aikido. W 2005 roku przebywał w Japonii na zaproszenie Toshiego Tsushitoriego, trenując pod jego okiem shintaido – japoński system prowadzący do integracji ciała i głosu poprzez trening oparty na tradycyjnym japońskim karate. Jest liderem Studia Dwóch Ścieżek działającego w ramach programu badawczego BodyConstitution realizowanego w Instytucie Grotowskiego. 

Spektakl powstał w ramach stypendium aktorskiego na lata akademickie 2011–2014, przyznanego przez Baskijski Wydział Kultury Regionalnego Rządu Prowincji Bizkaia (Diputación Foral de Bizkaia), realizowanego w Instytucie Grotowskiego.

Partnerzy: Baskijski Wydział Kultury Regionalnego Rządu Prowincji Bizkaia (Diputación Foral de Bizkaia)

Pokaz spektaklu w ramach obchodów Święta Wrocławia

Źródło: Organizator wydarzenia

Bilety: 15 zł

Bilety
Sprzedaż zakończona.